Zarobljena

Vrhovi nečijih prstiju, ne mogu kosu mi taći, do mene, prilazne staze lako se ne mogu naći... Nebesko mi prostranstvo, postaje okrilje tesno, jer mene stalno drži, jedno te isto mesto... Na moje grane, stalno, radosne ptice sleću, ali ni jedna, gnezdo, ne može tu da svije, lišće drveta moga, vetar nepoznat vije, dok mi niz lišće svelo, smolaste suze kreću. Ne ogledam se na vodi, niti na brezinoj kori, ogledalo ne ume istinu pravu da zbori, tamo se ne vidi ono, što trepavice kriju, dok prolaznosti kiše, trajanje moje miju. Daljine plavetne i rujne, u svoje magle me vuku, pružaju mi kroz oblak svoju pernatu ruku... Poletim, pa se setim, da koren i grane imam, vremenom postah drvo, što mesto, ne može da bira.